o umlaut

myn frys is
sa lestich,
ginien ken it leare.


litst toch in
o umlaut
försichtichoan stinne,


dan makkest –
want salst dy
warskynlik fersinne –


in uh-klank,
in eu-klank,
as mutst wat probeare.


nee, duch dan
as komsto
fan achtâh de dùine


en kenst it,
dan hoech ik
dij net oars te hjêren –


ast neipraatst
wat ik sis,
skynt tussen de stjêren


gin munne,
gin meune,
mar tuerlik de möne.

Meer verhalen