Ongehinderd, ….lief!

Ik lijd liever tot in den treure,
Tot dood mijn verscheurde hart ophaalt
De smart van uit mijn ogen rijk’lijk stroomt
En pijn mijn lijf in tweeën straalt


Als ik maar liefdevol mag hechten
‘t Vuur nog zachtjes uit mijn oren stoomt
Een dansend hart vanuit mijn midden
Haar laatste pasjes zelfs nog droomt


Dan is mijn leven lief geweest
Heb ik genoten van kruin tot voeten
Verbonden aan de fijnste rijkdom
Mensen lief, het mag, geen moeten

Meer verhalen